دقت کرده اید اکثرما وقتی که می خواهیم ازخداوند تشکر کنیم وشکر نعمات رو بجا بیاریم یا وقتی خواسته ای از او داریم و می خواهیم دعا کنیم سرمون رو بلند میکنیم وآسمون رو نگاه می کنیم.هیچ از خودتون پرسیدین چرا؟مگه اعتقاد نداریم که خداوند درهمه جاهست وذات اقدسش درهمه چیز جاریست مگه باریتعالی در قران نگفته که من از رگ گردن هم به شما نزدیکترم.پس چرا آسمون؟چرا جای دیگه نه؟ احمدشاملو یه شعری داره بنام پس آنگاه زمین ...  که شرح گلایه های زمین از انسانه که چرا وقتی که اینهمه نعمت رو از زمین بدست آورده موقع شکرگذاری سرش رو کرده روبه اسمون.اینجا کاری به مفهوم وهدف شعر ندارم هرکسی میتونه برداشت خاص خودش رو از شعر داشته باشه این رو به عنوان مثال عرض کردم البته اگر این شعر رو خونده باشید.غرضم طرح این مسئله بود که چرا جایگاه نمادین باریتعالی رو آسمون می دونیم درصورتیکه معتقدیم وجودش درهمه جا وهمه چیز جاریست.

باور کنین اصلا"نیازی نیست که به جای خاصی نگاه کنین و بعد شکر یا دعا کنین.فقط کافیه چشماتونو ببندین وتوی دلتون ازصمیم قلب صداش کنین مطمئن باشین جوابتونو می ده.باور نمی کنین همین حالا چشماتونو ببندین ...