دور باش از من و آسوده بزی

گرد بام و در من تاب مخور

تو ظریفی

تو لطیفی

تو که با شبنم و گل یکسره هستی دمخور

ترسم این آتش دل

که برون میشود از سینه به آه

دامنت را گیرد

و کند زندگیت را چون زندگیم

پاک تباه.