دل نوشته ها

بی پناهی بشود عین پناهی گاهی
گم شدن،خود،بودآغازۀ راهی گاهی

گریه را،خلوتی اریافت نشد،رنج مبر
می شود گوشۀ ویرانه پناهی گاهی

تا دل ازشادی دیرینه کند شادان یاد
بس بود جادوی شیرین نگاهی گاهی

رسدش تخت،پس از او،به چنان ضحاکی
که بسوزد دل ات از رفتن شاهی گاهی

ناگزیراست ز ناکس مددی خواستن ات
دردل خود،چه بخواهی چه نخواهی،گاهی

ارزش زندگی ات روشن وشفاف کند
دیدن زیستن هرز وتباهی گاهی

دیده ام قطره که طوفانگر دریا شده است
دیده ام کوه به لرز از پرکاهی گاهی

در فروبستگی امّیدِ گشایش هم هست
می دمد از افقِ شب زده ماهی گاهی

معجز عشق کم از تابشِ خورشید مگیر
شبِ تو روز کند چشم سیاهی گاهی

آتشِ جان تو خاموش شود از نمی اشک
کینه از سینه زداید دم آهی گاهی

سرِ دیدارِ خدا دارم و سودای بهشت
زنم آتش دلِ دوزخ به گناهی گاهی

آسمان خواندت، امّا پرِ پروازت نیست
باید –ای من!- بسازیم به آهی گاهی

دانش ام بود که از بوم وبرِ خویش براند
گمره ات نیز کند نقشه راهی گاهی

آرشی خاست وایران ز انیران برهاند
از دلیران، یلی ارزد به سپاهی گاهی



اسماعیل خوئی

 RSS 

POWERED BY
BLOGFA.COM